1. YAZARLAR

  2. Ersin TEK

  3. Coronavirüs günlerinde hayata tutunmak
Ersin TEK

Ersin TEK

Yazarın Tüm Yazıları >

Coronavirüs günlerinde hayata tutunmak

A+A-

Aynada son kez kendine baktı, o çok sevdiği saçlarını düzeltti, ayakkabılarını giyip kitabını aldı ve evden çıktı.

Merdivenlerden inerken üst kattaki komşuyla karşılaştı. Adam kafasını kaldırmadan selamsız geçip gitti. Son günlerdeki coronavirüs tedirginliğine bağlayacaktı ama bu adam hep böyleydi. Yıllardır komşu olmalarına rağmen çok nadir selam verirdi, daha doğrusu verilen selama karşılık başını sallardı sadece.

Merdivenleri inmeye devam ederken dedesinin sözlerini hatırladı:

‘‘Oğlum, bazı insanlar hiç değişmez. Onların kafaları, ruhları bulanıktır. Ara ara berraklaşır gibi olur ama aslında berraklaşmaz, hep öyle kalır. Onları da bu halleriyle kabul etmeyi öğrenmelisin.’’

Kimi zaman birilerine kızdığında ya da kızacak gibi olduğunda dedesinin bu nasihatini hatırlardı.

Gerçi ne zaman kızmalı ne zaman susmalı, bunu bilmek o kadar da kolay değil. İçinde bulunduğumuz ana göre koşullar sürekli değişiyor. Çünkü bazen çığlıklar suskunluğa bazen de suskunluklar çığlığa bazen doğru yanlışa bazen de yanlış doğruya dönüşebiliyor.

Apartmanın kapısından dışarı çıkınca onu karşılayan soğuk bir hava oldu. Soğuk havayı yüzünde hissetti. Yaşadığı bu şehir bir türlü ısınmıyordu. Buna alıştırmıştı kendini. Çevresine baktı, mahalle bakkalının önünde duran birkaç kişi gördü. Cadde tarafına baktı, bir kadın ile iki genç adam gördü. Çarşı servisini (minibüsü) bekliyorlardı. Biraz sonra servis görünmeye başladı. Servise yetişmek için adımlarını hızlandırdı. Servis her zamanki gibi dolu değildi, binmesi kolay oldu. Kapı tarafındaki tekli koltuğa oturdu.

Elini cebine uzatıp muavine parayı uzattı. Paranın üstünü alırken birden aklına coronavirüs geldi. Yakın bir zaman önce bir tanıdığından, bu virüsün kağıt para vasıtasıyla çok kolay olarak yayıldığını işitmişti. Bu sözleri hatırladı o an. Dokundum bir kere, ne olacaksa olsun, dedi kendi içinden. Parayı alıp cebine bıraktı.

Montonun cebine eline atıp telefonunu çıkardı. Birden duraksayıp ellerine baktı. Bu ellerle minibüs kapısına, kenarlarına dokundum, muavinin verdiği parayı aldım. Aynı şekilde, bu ellerle elbiselerime ve telefonuma dokundum. Bu virüsü tasarlayan her kimse insanları iyi tanıyor ve anlıyormuş. Kurtuluş olmasın diye her maddeye bulaşacak ve orada kalacak bir şey yapmış. Demek ki, bir şeyi yaparken yaşamın her ayrıntısını ve öncelikle insanı düşünmek gerekiyormuş...

devamı...

https://www.ilkehaber.com/yazi/coronavirus-gunlerinde-hayata-tutunmak-17211.htm

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.